Częstość disomii uniparentalnej w zespole Pradera-Willego – implikacje dla diagnostyki molekularnej ad 5

Isodizomię zidentyfikowano za pomocą sondy IR10-1: każdy z bliźniąt odziedziczył dwie kopie jednego allelu (12,5 kb) od swojej heterozygotycznej matki (ryc. 1C, ścieżka 4), ponieważ ich ojciec (ścieżka 3) był homozygotyczny pod względem trzeciego, dającego się odróżnić allelu 17,5 kb (ryc. 1C, dolny autoradiogram). Analizy DNA pacjentów Pacjentów 9 i 29 wykazały, że obaj mieli disominię matki w locus IR10-1 (ryc. 1D). Jednak analiza z sondami 189-1 i 34 DNA odpowiednio z Pacjentów 9 i 29 wykazała, że dwa różne allele zostały odziedziczone, ale nie zidentyfikowały macierzystego pochodzenia alleli (ryc. 1D). Disominia niepowiązana w IR10-1 oflankowana ściśle ze sobą połączonymi markerami, które są heterozygotyczne, sugeruje prawdopodobieństwo matczynej heterodizomii na wiele lub wszystkie 15q11q13, pod warunkiem, że nie doszło do rekombinacji między tymi markerami. Ryc. 3. Ryc. 3. Wykrywanie dyskomii matki z zespołem Pradera-Williego za pomocą wysoce informatywnej sondy DNA Chromosom 15. Autoradiografy są pokazane dla sondy MS620, DNA strawionego Alulem z reprezentatywnych rodzin z probandem z zespołem Pradera-Williego. Rozmiary standardów DNA są wymienione po prawej stronie. Sondy zlokalizowane w regionie 15q11q13 zidentyfikowały 12 z 18 przypadków (67 procent) disomii uniparentalnej. Czternastu pacjentów było heterozygotycznych w kilku loci, ale sondy nie zidentyfikowały rodzicielskiego pochodzenia dwóch alleli (ryc. 2). W każdym z tych loci allel informacyjny był konsekwentnie pochodzenia matczynego (nie wykryto żadnych alleli pouczających), co sugeruje, że matczyna disomia jednopodziemna może być wykazana u znacznej części tych pacjentów przy użyciu bardziej informatywnych sond DNA. MS620 (określający locus D15S86), wysoce informatywną sondę w pobliżu telomeru chromosomu 15, zidentyfikował disomię jednoosobową w DNA od 11 z 17 badanych pacjentów (65 procent), w tym 5 z 6 pacjentów, u których nie można było wykryć DNA 15q11q13 znaczniki (ryc. 2). Na przykład heterodizomię stwierdzono w locus MS620 u pacjentów 12, 14, 18 i 25, natomiast izodysomię stwierdzono u pacjentów 17 i 26 (ryc. 3). Pozostały przypadek matczynej disomii uniparentalnej (w Patencie 13), który nie został wykryty przy użyciu sond 15q11q13 lub MS620, zidentyfikowano za pomocą sondy MS1-14 (określającej lokus D15S1) (ryc. 2).
* Patrz dokument nr NAPS 04942 na trzy strony materiału pomocniczego. Zamówienie od NAPS c / o Microfiche Publications, PO Box 3513, Grand Central Station, Nowy Jork, NY 10163-3513. Zrezygnuj z góry (tylko w amerykańskich funduszach) 7,75 USD za kserokopie lub 4 USD za mikrofisze. Poza USA i Kanadą należy dodać opłatę pocztową w wysokości 4,50 USD (1,50 USD na opłatę za mikrofilm). Obowiązuje opłata za fakturę w wysokości 15 USD za wszystkie zamówienia wypełnione przed dokonaniem płatności.
Dziedziczenie biparentalne w zespole Pradera-Willego
Czterech pacjentów (13 procent) bez delecji cytogenetycznej miało dziedziczenie biparentalne chromosomu 15q11q13. * Na przykład pacjent 27 odziedziczył jeden z ojcowskich (2,3 kb) i jeden matczyny (w przybliżeniu 1,2 kb) allel za pomocą sondy MS620 (ryc. 3). Trzech pacjentów z dziedziczeniem biparentalnym (pacjenci 15, 27 i 28) nie miało klasycznych cech zespołu Pradera-Williego. Jeden pacjent (pacjent 27) miał bulwiasty, zadarty nos, rzadkie włosy, duże dłonie i stopy i nie miał kompulsywnego zachowania żywieniowego
[więcej w: terapia kranio sakralna, półpasiec czy jest zaraźliwy, dermatolog na nfz kraków ]