Częstość disomii uniparentalnej w zespole Pradera-Willego – implikacje dla diagnostyki molekularnej czesc 4

Analiza DNA od 9 z 11 pacjentów z zespołem Pradera-Williego z cytogenetyczną (trzy kontrole) lub delecją molekularną zidentyfikowała pochodzenie rodzicielskie; wszystkie te delecje wystąpiły na chromosomie 15 pochodzącym z paternali (ryc. 1A), jak stwierdzono we wcześniejszych badaniach.16 17 18 Dispy Uniparental w zespole Pradera-Williego
Disomia uniparentalna odnosi się do dziedziczenia dwóch kopii genetycznego locus od tylko jednego rodzica20, 42 i można je wykryć, gdy allele matki różnią się od alleli ojca w danym locus. Następujące trzy modele dziedziczenia wykryte w analizie molekularnej wskazują na disomię jednopodziałową w zespole Pradera-Williego: izodysomia macierzyńska, 42 dziedziczność dwóch kopii allelu od heterozygotycznej matki i brak od ojca; heterodezja macierzyńska, 20 dziedziczenie jednej kopii każdego allelu od heterozygotycznej matki i brak od ojca (wykrycie tego wzoru wymaga systemu markera z minimum trzema allelami); i disominia macierzyńska, dziedziczenie dwóch kopii genu w określonym locus tylko od matki, z widoczną homozygotycznością zarówno matki, jak i dziecka. Trzeci wzór nie rozróżnia między izodisomią a heterodezomią.
Rycina 2. Rycina 2. Wzory Dispy Uniparental u 18 pacjentów z zespołem Pradera-Williego. Kolejność siedmiu sond DNA w obrębie chromosomu 15q11q13 i trzech sond DNA dystalnych do tego regionu jest pokazana od centromeru (cen) do telomeru (tel) 14, 18, 20, 39 (i danych niepublikowanych). Nawiasy wskazują, że kolejność sond jest nieznana. Zdefiniowane loci są wymienione powyżej sond. Cztery alternatywne klasy molekularne delecji W zespole Pradera-Williego, jak omówiono w tekście, pokazano (region usunięcia). Sondy DNA MS1-14 i DP151 mapują do 15q14-q22, podczas gdy MS620 mapuje blisko telomeru. Obserwuje się heteromorfizmy cytogenetyczne (15p / cen).
Pacjenta nie badano za pomocą sondy MS620, a locus IR39d nie oceniano u pacjentów 3, 4, 5, 6 i 29. Ponadto nie wszystkie rodziny oceniano za pomocą sond MS1-14 i DP151. Pacjent 24 wykazał matczyną disomię uniparentalną po trawieniu DNA KpnI i okazał się heterozygotyczny przy użyciu Styl43 w locus IR4-3R, a Pacjent 3 był heterozygotyczny przy użyciu Pvull w locus IR4-3R ( niepublikowane dane).
Dwadzieścia dwa z 30 cytogenetycznie prawidłowych osobników badanych dziedziczyło dwie kopie każdego z loci chromosomu 15. Na przykład, określiliśmy liczbę kopii każdego locus DNA u trzech pacjentów z matczyną disomią uniparentalną i odkryliśmy, że mają dwie kopie sond DNA 189-1 (pacjent 26) lub IR10-1 (pacjenci 24 i 25) (ryc. 1B). U osiemnastu z tych pacjentów z nienaruszonym regionem 15q11q13 stwierdzono następnie matczyną disomię równomierną przy analizie RFLP * (ryc. 2).
Niepełnosprawność jednopierścieniową w zespole Pradera-Williego wykryto również w parze bliźniąt jednojajowych (Pacjenci 7A i 7B). Sonda 189-1 wykryła dwie kopie specyficznego dla matki, 3,8-kilobazowego (kb) prążka w DNA strawionym TaqI, ale bez ojcowskiego pasma 2 kb (Fig. 1C, górny autoradiogram). Ten wzór jest matczynej disomii, ale zastosowana sonda nie określiła, czy chromosomy w bliźniętach jednojajowych są identyczne, czy nie
[podobne: szynowanie zębów włóknem szklanym, dermatolog nfz kraków, terapia kranio sakralna ]