Częstość disomii uniparentalnej w zespole Pradera-Willego – implikacje dla diagnostyki molekularnej

Zespół PRADER-WILLI to złożone zaburzenie rozwojowe i neurobehawioralne mające wpływ na około na 10 000 noworodków.1 Jest to najczęstsza postać dysmorficzna otyłości, z ponad 700 zgłoszonymi przypadkami.2 Rozpoznanie kliniczne zespołu Pradera-Williego może być trudne z powodu subtelny charakter cech dysmorficznych i duża rozbieżność między obrazem klinicznym w okresie niemowlęcym a występowaniem w dzieciństwie, wieku dojrzewania i wieku dorosłym.1, 3, 4 Pierwsza faza choroby charakteryzuje się hipotonią, przy słabym odruchie ssania, hipogonadyzm i subtelne cechy dysmorficzne. Druga faza zazwyczaj rozpoczyna się w wieku od dwóch do czterech lat, wraz z rozwojem hiperfagii (prowadzącej do otyłości) i skrajnymi zmianami temperamentu. Inne cechy obejmują niską posturę, małe dłonie i stopy oraz różne stopnie upośledzenia umysłowego lub trudności w uczeniu się.1, 2 Wczesne rozpoznanie zespołu Pradera-Williego jest niezbędne do zarządzania medycznego i żywieniowego, a także do odpowiedniego doradztwa genetycznego. Chromosom 15 został po raz pierwszy zaangażowany w proces etiologiczny zespołu Pradera-Williego przez doniesienia o translokacji, t (15; 15), u kilku pacjentów.2, 5 Badania cytogenetyczne o wysokiej rozdzielczości wykazały następnie, że
Słownik Aneusomiczny lub aneuploid Opisujący komórkę, w której liczba chromosomów nie jest dokładną wielokrotnością liczby haploidalnej Dziedziczenie biparentalne Dziedziczenie jednego macierzyńskiego i jednego ojcowskiego allelu genu (pozornie normalne dziedzictwo mendlowskie) Genomowe odciskanie Różnicowa modyfikacja i ekspresja alleli gen, zależny od płci rodzica pochodzenia Heterodisomia Dziedziczenie dwóch różnych kopii genu lub chromosomu z jednego rodzica Heteromorfizm Różnice w morfologii między homologicznymi chromosomami Izodomia Dziedziczenie dwóch identycznych kopii genu lub chromosomu z jednego rodzica Brak odpowiedzi Hodowla homologiczna chromosomy lub chromatydy do rozdzielenia podczas mejozy lub mitozy Gama nullisomicznej gamet A bez specyficznego chromosomu, w przeciwieństwie do gamet disomic, która zawiera dodatkową kopię specyficznego chromosomu Disparia uniparentalna Dziedziczenie dwóch kopii genu lub chromosomu od jednego rodzica (niemancowate dziedziczenie) Zmienna liczba powtórzeń tandemowych (VNTR) Rodzaj polimorfizmu DNA utworzony przez układ tandemowy wielu kopii krótkich sekwencji DNA, który powoduje wysoki stopień polimorfizmu, że 55 do 70 procent dotkniętych pacjentów ma delecję 15q11q13, co Wspomagane we wczesnej diagnozie zaburzeń.2, 6, 7 Zidentyfikowano inne przegrupowania 15q11q13, chociaż występują u mniej niż 4 procent pacjentów z zespołem Pradera-Williego.2, 7 Pozostałe 25 do 40 procent pacjentów miało brak wykrywalnych zmian w chromosomie 15.2, 7
Podobną delecję chromosomu 15 stwierdzono w zespole Angelmana, klinicznie odrębnym zaburzeniu neurobehawioralnym, charakteryzującym się poważnym upośledzeniem umysłowym, brakiem mowy, niewłaściwymi paroksyzmami śmiechu, napadami drgawkowymi, chodem ataksji i ruchami kończyn w kształcie lalek. 9 9 11 11 12 Wydaje się, że krytyczne regiony delecyjne w obu zespołach pokrywają się zasadniczo u większości dotkniętych pacjentów na poziomie cytogenetycznym11 i molekularnym13 14 15
[hasła pokrewne: dermatolog nfz kraków, nfz kraków batorego, tabletki na przyrost masy ]