Model zespołowy

width=300Zespoły nie mogą funkcjonować bez infrastruktury wspierającej i funkcjonującej kliniki, systemu opieki zdrowotnej i społeczności. Zalecenia specjalistów i decyzje terapeutyczne ulegają pogorszeniu bez wyraźnej komunikacji z głównymi dostawcami opieki. Zasoby wspólnotowe mogą utrudniać dostęp dla pacjentów bez integracji z pracownikiem socjalnym lub kierownikiem opieki. Budowanie tego na poziomie systemu opieki zdrowotnej, a konkretnie wokół modelu zespołowego, oferuje zwrot z inwestycji, wyższą jakość i ewentualnie niższe koszty.

System uwzględniający inwestycje w zespoły musi uznać, że istnieją pewne komplikacje – w szczególności wysokie koszty wdrożenia i trudności w uzyskiwaniu korzyści. Usługi oferowane przez multidyscyplinarne, dobrze wspierane zespoły mogą przekraczać wymagania większości pacjentów podstawowej opieki zdrowotnej. Skala tego niedopasowania przekłada się na zmarnowane koszty i wysiłek. Jest to zależne od zasobów systemowych i składu paneli pacjentów i może stanowić szczególną przeszkodę dla małego systemu lub niezależnej praktyki rozważającej wdrażanie opieki zespołowej. Wyznaczanie metryk do mierzenia wydajności i kwantyfikacji zwrotu jest również pełne niuansów. Markery procesów chorobowych mogą nie być skoncentrowane na zespole i mogą zależeć od unikalnego zestawu chorób i okoliczności pacjenta. Na przykład cele zapobiegawcze w zakresie złośliwości mogą być nieodpowiednie dla pacjentów ze skróconą długością życia. Kwantyfikacja stopy zwrotu za pomocą tradycyjnych wskaźników ilościowych lub względnych jednostek wartości może być myląca dla osób zajmujących się bardzo złożonymi, czasochłonnymi pacjentami. Badania satysfakcji pacjentów mogą być obarczone problemami związanymi z gromadzeniem i ważnością danych. Pomiary kosztów lub wykorzystania mogą być fałszywie reprezentatywne, jeśli regresja do średniej występuje przy definiowaniu grupy pacjentów przez skrajności lub gdy złożoność może nie być równoznaczna z wysokim ryzykiem lub wysokimi kosztami.