Ocena w edukacji medycznej ad

Nawyki umysłu i zachowania oraz praktyczną mądrość uzyskuje się poprzez celową praktykę9 i refleksję nad doświadczeniem.10-14 Uczniowie rozpoczynają trening na poziomie nowicjusza, używając abstrakcyjnych, opartych na regułach formuł, które są usuwane z rzeczywistej praktyki. Na wyższych poziomach uczniowie stosują te zasady w różny sposób w określonych sytuacjach. Podczas pobytu studenci oceniają holistyczne podejście do sytuacji i ostatecznie przyjmują skróty diagnostyczne oparte na głębszym zrozumieniu podstawowych zasad. Eksperci są w stanie dokonywać szybkich, opartych na kontekstach osądów w niejednoznacznych rzeczywistych sytuacjach i mieć wystarczającą świadomość własnych procesów poznawczych, aby wyrazić i wyjaśnić, w jaki sposób rozpoznają sytuacje, w których konieczna jest deliberacja. Rozwój kompetencji w różnych kontekstach i obszarach treści może przebiegać w różnym tempie. Kontekst i poziom rozwoju również oddziałują. Chociaż wszyscy klinicyści mogą wykonywać na niższym poziomie kompetencje, gdy są zmęczeni, rozproszeni lub zirytowani, kompetencje mniej doświadczonych klinicystów mogą być szczególnie podatne na wpływ stresu.15,16 Cele oceny
W ostatnim dziesięcioleciu szkoły medyczne, studia podyplomowe i organy wydające licencje podjęły nowe wysiłki w celu zapewnienia dokładnej, wiarygodnej i terminowej oceny kompetencji praktykantów i praktykujących lekarzy.12,2,17 Takie oceny mają trzy główne cele: zoptymalizować możliwości wszystkich uczniów i praktyków poprzez zapewnienie motywacji i kierunku przyszłej nauki, ochronę społeczeństwa poprzez identyfikowanie niekompetentnych lekarzy oraz zapewnienie podstaw do wyboru kandydatów na zaawansowane szkolenie.
Ocena może mieć charakter formacyjny (ukierunkowanie nauki na przyszłość, zapewnienie bezpieczeństwa, promowanie refleksji i kształtowania wartości) lub podsumowania (dokonanie ogólnej oceny kompetencji, przydatności do ćwiczeń lub kwalifikacji do awansu na wyższy poziom odpowiedzialności). Oceny formatywne dostarczają punktów odniesienia, aby zorientować ucznia, który zbliża się do stosunkowo nieuporządkowanego zasobu wiedzy. Mogą wzmocnić wewnętrzną motywację uczniów do uczenia się i inspirowania ich do ustanawiania sobie wyższych standardów.18 Chociaż oceny sumatywne mają na celu zapewnienie profesjonalnej samoregulacji i odpowiedzialności, mogą również stanowić przeszkodę dla dalszej praktyki lub treningu.19 Rozróżnienie należy dokonać między ocenami, które są odpowiednie tylko do zastosowania formatywnego, a tymi, które mają wystarczającą psychometryczną dokładność do sumatywnego użycia. To rozróżnienie jest szczególnie ważne przy wyborze metody oceniania kompetencji do ocen z wysokimi stawkami (np. Egzaminy licencyjne i certyfikacyjne). Odpowiednio, oceny podsumowujące mogą nie dostarczyć wystarczającej informacji zwrotnej, aby poprowadzić proces uczenia się.20 Jednakże, ponieważ uczniowie mają tendencję do studiowania tego, czego oczekują, że zostaną poddani testowi, ocena sumatywna może wpływać na uczenie się nawet w przypadku braku informacji zwrotnych.
Metody oceny
Tabela 1. Tabela 1. Powszechnie stosowane metody oceny. Wszystkie metody oceny mają silne i nieodłączne wady (tab. 1). Zastosowanie wielu obserwacji i kilku różnych metod oceny z czasem może częściowo zrekompensować błędy w dowolnej metodzie.1,21 Van der Vleuten22 opisuje pięć kryteriów określających użyteczność konkretnej metody oceny: wiarygodność (stopień, w jakim pomiar jest dokładny i powtarzalny), ważność (czy ocena mierzy to, co twierdzi, że mierzy), wpływ na przyszłe kształcenie i praktykę, akceptację dla uczących się i wykładowców oraz koszty (dla indywidualnego stażysty, instytucji i całego społeczeństwa).
Pisemne egzaminy
Pisemne pytania egzaminacyjne są zazwyczaj klasyfikowane zgodnie z tym, czy są one otwarte czy wielokrotnego wyboru
[hasła pokrewne: pierścień landolta, kwantowy rezonans magnetyczny, lek bez recepty na pasożyty ]
[więcej w: choroby genetyczne przykłady, aspen fraxiparine, diuramid ]