Brak związku między przeciwciałami antimyelinowymi a progresją do stwardnienia rozsianego ad

Pacjenci z objawami i oznakami wskazującymi na pojedyncze uszkodzenie (prezentacja jednofokalna) lub więcej niż jedno uszkodzenie (wieloogniskowa prezentacja) w ośrodkowym układzie nerwowym byli uprawnieni; ich punkt wyjściowy w skali rozszerzonej skali niepełnosprawności (EDSS) 12 musiał wynosić od 0 do 5 (w skali od 0 do 10, przy czym wyższe wyniki wskazują na większą niepełnosprawność). Kwalifikacja pacjentów została potwierdzona centralnie przed randomizacją. Według uznania neurologa leczącego kortykosteroidy zastosowano do leczenia początkowego zdarzenia przed randomizacją. Protokół badań został zatwierdzony przez komisje przeglądowe ośrodków uczestniczących, a wszyscy uczestnicy wyrazili pisemną zgodę przed zapisaniem się na studia. Pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 5: 3 do otrzymywania 250 .g interferonu beta-1b lub placebo przez okres do 24 miesięcy lub do momentu, kiedy klinicznie określone stwardnienie rozsiane zostało zdiagnozowane zgodnie z lekko zmodyfikowanymi kryteriami Poser. Continue reading „Brak związku między przeciwciałami antimyelinowymi a progresją do stwardnienia rozsianego ad”

Embolizacja tętnicy maciczno-w porównaniu z chirurgią dla objawowych mięśniaków macicy cd

Klasy i 2 zostały uznane za niewielkie; klasy 3 do 5 uznano za istotne. Dwóch badaczy (ginekolog i radiolog) niezależnie sklasyfikowało stopnie komplikacji. W 56% przypadków badacze byli całkowicie zgodni; w 91% przypadków byli zgodni co do jednego stopnia komplikacji. W niejednorodnych przypadkach zastosowano gorszą ocenę. Główne zdarzenia niepożądane obejmowały poważne powikłania, zdarzenia zagrażające życiu, początkową lub długotrwałą hospitalizację, interwencję wymaganą w celu zapobiegania trwałym zaburzeniom lub uszkodzeniom i śmierci. Continue reading „Embolizacja tętnicy maciczno-w porównaniu z chirurgią dla objawowych mięśniaków macicy cd”

Ocena w edukacji medycznej czesc 4

W tych ocenach lekarz prowadzący obserwuje, podczas gdy stażysta przeprowadza skoncentrowane badanie historii i badanie fizyczne w okresie od 10 do 20 minut. Stażysta następnie przedstawia diagnozę i plan leczenia, a członek wydziału ocenia mieszkańca i może przekazywać informacje zwrotne dotyczące edukacji. Ustrukturyzowane ćwiczenia z rzeczywistymi pacjentami pod obserwacją lekarza prowadzącego mogą mieć taki sam poziom wiarygodności jak badania strukturalne przy użyciu standardowych pacjentów34, 36, ale obejmują szerszy zakres problemów, ustaleń fizycznych i ustawień klinicznych. Bezpośrednią obserwację uczestników w warunkach klinicznych można powiązać z ćwiczeniami wykonywanymi przez uczestników po ich spotkaniach z pacjentami, takimi jak prezentacje w formie ustnej, ćwiczenia pisemne oceniające uzasadnienie kliniczne i wyszukiwanie w literaturze.8,37 Przegląd filmów o spotkaniach z pacjenci oferują potężny sposób oceny i dostarczania informacji zwrotnych na temat umiejętności uczestników w interakcjach klinicznych.8,38 Symulacje kliniczne
Standaryzowani pacjenci – aktorzy, którzy zostali przeszkoleni w konsekwentnym przedstawianiu pacjentów przy wielokrotnych okazjach – są często włączani do obiektywnych strukturalnych badań klinicznych (OBWE), które składają się z serii stacji czasowych, z których każda koncentruje się na innym zadaniu. Od 2004 r. Continue reading „Ocena w edukacji medycznej czesc 4”

Częstość disomii uniparentalnej w zespole Pradera-Willego – implikacje dla diagnostyki molekularnej ad 7

Odkrycia te są podobne do tych w trisomii 21, w których dodatkowy chromosom wynika z błędu macierzyńskiego podczas pierwszego podziału mejotycznego w większości przypadków. 48 Ponadto wykryliśmy regionalne modele heterodizomii i izodysomii (ryc. 2) wyjaśnione są występowaniem rekombinacji przed niediagnozowaniem. Lokalizacja tych zdarzeń rekombinacji umożliwia mapowanie polimorficznych genów lub markerów w odniesieniu do tych miejsc (dane niepublikowane). Dowody na to, że macierzyństwo u zdrowych dzieci jest pierwszym krokiem w procesie matczynej disomii dziecięcej w zespole Pradera-Williego, potwierdza efekt macierzyński (Tabela 1), który został potwierdzony niezależnie w mniejszej grupie pacjentów. Continue reading „Częstość disomii uniparentalnej w zespole Pradera-Willego – implikacje dla diagnostyki molekularnej ad 7”

Częstość disomii uniparentalnej w zespole Pradera-Willego – implikacje dla diagnostyki molekularnej ad 5

Isodizomię zidentyfikowano za pomocą sondy IR10-1: każdy z bliźniąt odziedziczył dwie kopie jednego allelu (12,5 kb) od swojej heterozygotycznej matki (ryc. 1C, ścieżka 4), ponieważ ich ojciec (ścieżka 3) był homozygotyczny pod względem trzeciego, dającego się odróżnić allelu 17,5 kb (ryc. 1C, dolny autoradiogram). Analizy DNA pacjentów Pacjentów 9 i 29 wykazały, że obaj mieli disominię matki w locus IR10-1 (ryc. 1D). Continue reading „Częstość disomii uniparentalnej w zespole Pradera-Willego – implikacje dla diagnostyki molekularnej ad 5”

Czynniki ryzyka dla nefropatii wywołanej cyklosporyną u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi ad 6

Pozostałe zmienne nie zostały uwzględnione, ponieważ nie były istotnie związane z ryzykiem wystąpienia nefropatii podczas indywidualnej analizy lub z uwagi na fakt, że nie zostały udokumentowane dla wielu pacjentów. Tabela 5. Tabela 5. Wieloczynnikowa analiza ryzyka nefropatii wywołanej cyklosporyną u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi i zapalnymi * W celu oszacowania efektu leczenia, najpierw przeprowadzono analizę wieloczynnikową z włączeniem miar leczenia i charakterystyka pacjentów. W drugim etapie dodano inne zmienne związane z leczeniem, takie jak maksymalne zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, aby ocenić ich znaczenie prognostyczne. Continue reading „Czynniki ryzyka dla nefropatii wywołanej cyklosporyną u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi ad 6”

Próby NLPZ i wybór komparatorów – kwestie znaczenia zdrowia publicznego

W idealnych warunkach zaprojektowano by duże próby kliniczne, aby zaspokoić potrzeby marketingowe producentów farmaceutycznych, którzy ogólnie je sponsorowali, a jednocześnie odpowiadali na ważne pytania kliniczne, które mogą mieć istotny wpływ na zdrowie publiczne. W praktyce jednak alternatywne wybory w projektach próbnych często faworyzują jeden z tych dwóch celów. Wybór referencyjnego leczenia w badaniach aktywno-porównawczych jest doskonałym przykładem. W przypadku niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), które wszystkie łagodzą ból stawów, kwestia największego zainteresowania w randomizowanych badaniach klinicznych obejmuje występowanie zdarzeń niepożądanych. Bardziej selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2) opracowano w nadziei, że będą one stwarzać mniejsze ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego niż tradycyjne NLPZ. Continue reading „Próby NLPZ i wybór komparatorów – kwestie znaczenia zdrowia publicznego”